متن ادبی

چه شد که همه چیز فراموش شد ؟  همه آن چه پیامبر بارها و بارها در طی حیاتشان به آن تاکید کرده بودند . مگر نبود که پیامبر فرمودند : " انت منی بمنزله هارون من موسی الا انه لا نبی بعدی " مگر نبود که پیامبر در روز غدیر فرمودند : " من کنت مولاه فهذا علی مولاه " پس چه شد آن همه گفتن های پیامبر ؟ چه شد که دستان غاصبان جامه ی خلافت تو را از هم دریدند و به جای آن جامه ی چرک آلودی که بوی تعفن آن همه جا را فراگرفته بود بر تن کردند ؟

آن قدر پرده های حیا از هم دریده شد که به اشیانه ی امنتان  که محل رفت و آمد ملائکه بود تجاوز کردند و گل آن خانه را که باغبانش تو بودی پرپر کردند و بعد وقیحانه تر از همه ی این ها به تو تهمت بی غریتی زدند و باز هم بدتر از همهی آن چه گفته شد گفتند : مگر می شود علی آن فاتح خیبر در آن لحظه هیچ نکرده باشد و چون تماشاچی فقط به نظاره ایستاده باشد ؟

آری می شود ! چرا نشود چون که تو جز به اذن الهی ونه به خواسته های خود دست به هیچ اقدامی نمی زنی   . اگر سکوت کردی هیچ نگفتی گویی خار در چشمت بود آن را می بستی و استخوان در گلویت بود و تو آن را فرو می بردی . آری علی جان سکوت تو هزارن معنا و حکمت داشت اما بی خردان آن را نفهمیدند. آن قدر نفهمیدند که هم دم تنهایی های تو چاه شد .

بمیرم برای قلب شکسته ات که در میان آن همه مردمان که نام مردی را به یدک می کشند هیچ مردی پیدا نشد جز مقداد و ابوذر و... چقدر کم بودند یاران تو علی جان ! اما همان تعداد قلیل عجیب یارانی برایت بودند ، قلب هاشان چون آسمان پاک و زلال بود و هیچ ابر پلیدی و انکار روی آن ها را نپوشانده بود .

واقعا چه شد که همه چیز فراموش شد و از آن همه بخ گویان تنها اندکی کنارت ماندند و بقیه پراکنده شدند ؟ اما علی جان غمگین مباش زیرا که آن صبح روشنایی و عدالت از پس ابرهای ظلمت خواهد دمید و حق تو را باز پس خواهد گرفت . (فاطمه باقری )